امروز یعنی روز ارتباطات تصمیم گرفتم که یک پژوهشکده مستقل ارتباطات تاسیس کنم و حتما روی سردر آن بنویسم: لطفا بدون لبخند، انرژی و جدیت وارد نشوید. البته این جزء آرزوهای +40 ام است. جدا از این تصمیم مهم، همیشه به این فکر می کنم که مهمترین ویژگی یک پژوهشگر صبور بودن اوست و لبخند جلوه ای از صبر. انوقت پژوهشگران ما حتی در موقعیت های عادی هم نمی توانند لبخند بزنند چه رسد به موقعیت های دشوار پژوهشی. انگار فکر می کنند پژوهشگر باید عبوس و بداخلاق باشد یا با صدای گرفته و بافاصله های کهکشانی میان کلمات صحبت کند تا پژوهشش جدی گرفته شود...متاسفم ولی در پژوهشکده من از ا

احتمالا با «پو» آشنا هستید. همان کودک مجازی معصوم و شکننده که تا آخر عمر طولانی اش خواهان حمایت شماست. اما هیچ وقت فکر کرده اید که پو کودک است یا بزرگسال؟ چرا علی رغم افزایش سن شکل و شمایلش همیشه کودکانه است؟ چرا تا سنین بالا هم از ما همان خدمات غذا، سلامت و خواب و ... را می خواهد؟ چرا بیشتر علاقه مندان به این بازی دختران و زنان هستند؟ چرا وقتی به پو غذا نمی رسد یا چشمانش از بی خوابی باز نمی شود یا از شدت افسردگی لبخند را فراموش می کند نمی میرد؟ نامیرا بودن پو چه معنایی می دهد؟ اصلا پو چیست و چه معنایی برای کاربران دارد؟ راجع به هرسوال می توان فکر کرد، نو

اخیرا یک تحقیق کیفی انجام دادم. با همه اینکه وقت نداشتم و روزی هشت، نه ساعت کار می کردم و سه ساعت در راه بودم و حدود پنج ساعتی آخر شبها، وقت داشتم که بخشی از آن هم به مقتضای پژوهشم (و البته علایق شخصیام) در شبکههای اجتماعی میگذشت و نهایتا دو، سه ساعتی وقت برای تحقیق ام میماند،... با همه اینها روزهای خوبی بود. خیلی دوست داشتم وقت میشد چیزهایی را که از این تجربه یاد گرفتم مینوشتم. چند باری هم سعی کردم اما همیشه نصفه کاره رها میشد...به خاطر همین تصمیم گرفتم اینجا همان دو سه نکته اصلی را که یاد گرفتم بنویسم. شاید برای اینکه هر وقت دوباره به این پس

اینجا وبلاگ اصلیام است. جایی که 10 سال است در آن مینویسم. جایی که با وجود مشکلات بلاگفا در ماه های اخیر نتونستم ترکش کنم...اما شاید به زودی اسم اینجا را عوض کنم. نمیدانم. این وبلاگ را برای درس مطالعات فضای مجازی لیسانس در سال 84 ایجاد کرده بودم که البته منحصر به فضای مجازی نبود و حالا برای درس فرهنگ مجازی در مقطع دکتری وبلاگ دیگری ایجاد کرده ام. آنجا کاملا مختص معرفی پروژه ها و تحقیقات این حوزه است و البته عمرش به اندازه عمر این ترم خواهد بود. با این حال خوشحال خواهم شد به آنجا هم سری بزنید. وبلاگ دیگرم: http://cyberculture-khelghati.mihanblog.com/

این روزها به خیلی چیزها فکر می کنم. یکی این است که چطور یک نفر می شود بارت، یک نفر می شود هال، یک نفر می شود امبرتو اکو...

چیزی که در مورد این افراد برایم حتی جذابتر از فهمیدن نظریههایشان است، «فکر کردن» به «شیوه فکر کردن»شان است...

.....................................

پ.ن 1: مثالها از اساتید برجسته ارتباطات است، برایشان احترام فراوان قائلم اما شیفته هیچکدام نیستم.

پ.ن 2: امبرتو اکو دیشب درگذشت.